Τα τετράδια των ονείρων μου

A farmer and his two sons during a dust storm in Cimarron County, Oklahoma, 1936, Photo: Arthur Rothstein
Ένα κείμενο από τη Σοφία Φιλιππίδου

Ήρθε η μάνα μου στον ύπνο μου, ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, “Μαμά, ποια είμαι ;” είπα, δεν απάντησε – μόλις είχα πάρει ένα τιμητικό βραβείο στη Θεσσαλονίκη και της το αφιέρωσα -, “θα βγήκε πάλι από το όνειρο με τις κερασιές”, σκέφτηκα. Και πήρα τα κεριά και τα λιβάνια, την ανθοδέσμη με τα ηλιοτρόπια της βράβευσης και έτρεξα στα μνήματα. Είπα να βάλουνε στον τάφο μια φωτογραφία να είναι νεότερη και να χαμογελάει. «Υπάρχει το κακό, το καλό και το φανταστικό», είπε μια μέρα και το γράψαμε στη μαρμάρινη πλάκα. Aλλά δεν ήθελα να πω αυτό… Ήθελα να πω πως τα χωνάκια στο μπαλκόνι μου, που βλέπει προς τη Δύση, ανοίγουν με το φούξια της Ανατολής, και μέχρι να έρθει ο ήλιος στρέφονται προς τα μέσα τους και κλείνουν και μαραίνονται και μαραζώνουν… Ανοίγω τα τετράδια των ονείρων μου: με παίρνεις απ’ το χέρι και περπατάμε, εγώ σου φτιάχνω τάρτες με τριμμένα καρύδια, κανέλα και γαρύφαλλο, και στείβω ζουμερά λεμόνια να σου προσφέρω στο ποτήρι, σπιτική λεμονάδα με παγάκια, φύλλα πλατύφυλλου βασιλικού και δυόσμο…

Είναι η πιο μεγάλη μέρα του καλοκαιριού, η Documenta 14 φέρνει ακόμη την Αθήνα στο επίκεντρο του παγκόσμιου πολιτιστικού ενδιαφέροντος, στο μπαλκόνι μου δυο δεκοχτούρες τσιμπολογάνε τα σταφύλια μου και χθες το βράδυ, μου είπε το κοτσύφι: “Πέρασες το ποτάμι με το κάρο και τα μουλάρια και ήσουν πεθαμένη στο κιβούρι σου, και τα κοράκια κάνανε γυροβολιές χωρίς καμία ένδειξη για αλλαγή είτε να ορμήσουν είτε να χαθούν. Σε είδα στο « Καθώς Ψυχορραγώ » που έπαιζες του Φώκνερ και σε άκουσα να μιλάς για τη ζωή, τον έρωτα και την επιθυμία, την αμαρτία, την εξιλέωση, τα λόγια και τις πράξεις. Σου φέρνω σημάδι: δυο ολόφωτα φεγγάρια ανεβαίνουν στον μαύρο ουρανό και στη θάλασσα κατεβαίνουνε δυο ήλιοι… Άκουσα την μουσική των αστεριών… Υποτάξου και άκουσε το σουρεαλισμό των ονείρων σου…».

Related Posts

  • Γιορτή στη λάσπηΓιορτή στη λάσπηΜια παλίρροια συμπόνιας έσκασε στον λόφο του Παρθενώνα ... γλύφει τα αρχαία μάρμαρα: αγαπάμε τους πρόσφυγες, είναι η νέα χαρά, το νέο νόημα, το μήνυμα, η νέα απελπισία […]
  • Απορίες και εκκρεμότητεςΑπορίες και εκκρεμότητεςΑυτό που κυνηγάω κάθε βράδυ στη σκηνή του θεάτρου, δηλαδή ο ρόλος, διαρκώς και μέχρι την τελευταία παράσταση, μου […]
  • Κόντρα στο ποτάμι που φουσκώνειΚόντρα στο ποτάμι που φουσκώνειΑπό το καλοκαίρι έχω να γράψω, δεν μου ήταν εύκολο. Είναι η πραγματικότητα, η ζωή, η μάνα μου, η επικαιρότητα, τα φεστιβαλικά θεάματα, οι πρεμιέρες, οι γνώμες και οι απόψεις, η πολιτική. […]
  • Σκοτάδι βαθύ και τα κεριά μας λίγαΣκοτάδι βαθύ και τα κεριά μας λίγαΟι θεματοφύλακες του πολιτισμού μας, όμως, είναι κάπως οξύθυμοι άμα τους θίξεις τη συνήθεια. Από Σαμάνο σε κάνουν γύφτο και από διεθνή προσωπικότητα κύρους, απατεώνα, σκιτζή και […]