Tα φώτα της Ακρόπολης

Tα φώτα της Ακρόπολης
Ζαν-Λουί Τρεντινιάν
Tα φώτα της Ακρόπολης
Ένα κείμενο από τη Σοφία Φιλιππίδου

Παρακολούθησα κι εγώ την επίσκεψη του κ. Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα και συγκινήθηκα μέχρι δακρύων από την προσπάθεια που κατέβαλε να διαβάσει το ελληνικό απόσπασμα στην έναρξη της ομιλίας του και τους στίχους του Σεφέρη στο τέλος, για το θαύμα και την σπορά του αίματος στις οκτώ γωνιές των ανέμων. Είχα αρχίσει κιόλας να βλέπω πίδακες αίματος να αναβρύζουν στα οργωμένα χωράφια του αιώνα της ανθρωπότητας, ενώ σιγά – σιγά στο Λόφο της Πνύκας άναβαν τα φώτα της Ακρόπολης και φανερωνόντουσαν τα απογυμνωμένα μάρμαρα του Παρθενώνα. Κάποια στιγμή, ο Γάλλος πρόεδρος μίλησε για την κουκουβάγια της θεάς Αθήνας που κοιτάζει πίσω… Και την είδα την άχρηστη να κοιμάται σε ένα σπασμένο κλαδί της αρχαίας ελιάς, ενώ τσιριτρί- τσιριτρό κάνανε τα χαρούμενα σπουργίτια του μέλλοντος στα γκριζοπράσινα φυλλώματα του ελαιώνα…

Ωραίο μου φάνηκε το κουστούμι του κ. Μακρόν, με τα δυο σκισίματα πίσω. Έφερνε κάτι από τη γοητεία του Ζαν-Λουί Τρεντινιάν στην ταινία «Ένας άντρας και μια γυναίκα» του Κλοντ Λελούς, ενώ το μπλε-ρουά κουστούμι του πρωθυπουργού και το κολλαριστό άσπρο του πουκάμισο, με πήγε λίγο στην έγχρωμη δεκαετία του ΄70 του Λάμπρου Κωνσταντάρα…

Οι στιλιστικές επιλογές της Ελληνίδας κυρίας πρωθυπουργού ήταν απλές και αναδείκνυαν το ωραίο σώμα της, κυρίως το βραδινό μαύρο φόρεμα – με τον αριστερό ώμο έξω -, ασυναγώνιστα καλύτερο από το ακριβό κόκκινο, με τις φουφούλες στα μανίκια, της αισθησιακής κυρίας Μπριζίτ Τρονιέ. Εν τω μεταξύ, ο τυφώνας ΄Ιρμα σάρωσε τα εξωτικά νησιά και στο όνειρό μου μεταφέραμε τα κόκκαλα του μπαμπά μου κάπου μακριά. Η μάνα μου με αγκάλιασε απαλά πρώτη φορά και αισθάνθηκα ασφάλεια, και σε έναν χάρτη λέξεων, ονομάτων και φράσεων, ένας άντρας έκανε κύκλους με την κιμωλία γύρω από αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Υπήρχε και μια λέξη της μάνας μου στον χάρτη ανορθόγραφη, «εσθανομε», και η φράση «εχο στεναχορια» … Αυτές δεν τις κύκλωσε κανείς.

Related Posts

  • Κόντρα στο ποτάμι που φουσκώνειΚόντρα στο ποτάμι που φουσκώνειΑπό το καλοκαίρι έχω να γράψω, δεν μου ήταν εύκολο. Είναι η πραγματικότητα, η ζωή, η μάνα μου, η επικαιρότητα, τα φεστιβαλικά θεάματα, οι πρεμιέρες, οι γνώμες και οι απόψεις, η πολιτική. […]
  • Απορίες και εκκρεμότητεςΑπορίες και εκκρεμότητεςΑυτό που κυνηγάω κάθε βράδυ στη σκηνή του θεάτρου, δηλαδή ο ρόλος, διαρκώς και μέχρι την τελευταία παράσταση, μου […]
  • Τα τετράδια των ονείρων μουΤα τετράδια των ονείρων μουΉθελα να πω πως τα χωνάκια στο μπαλκόνι μου, που βλέπει προς τη Δύση, ανοίγουν με το φούξια της Ανατολής, και μέχρι να έρθει ο ήλιος στρέφονται προς τα μέσα τους και κλείνουν και […]
  • Γιορτή στη λάσπηΓιορτή στη λάσπηΜια παλίρροια συμπόνιας έσκασε στον λόφο του Παρθενώνα ... γλύφει τα αρχαία μάρμαρα: αγαπάμε τους πρόσφυγες, είναι η νέα χαρά, το νέο νόημα, το μήνυμα, η νέα απελπισία […]