Ο Lu Chao απέναντι στο πλήθος

«Όταν ήμουν μικρό παιδί έπαιρνα κάθε μέρα το λεωφορείο με τον αριθμό 217 για πάω στο σχολείο. Καθώς ήμουν μικροκαμωμένος, ένα πλήθος ψηλών ανθρώπων με στρίμωχνε και μου έκοβε την ανάσα, και τις περισσότερες φορές δυσκολευόμουν να βγω ή να μπω στο λεωφορείο. Η ανάμνηση του πλήθους παραμένει ζωηρή στο μυαλό μου. Νιώθω, πάντοτε, πολύ ευάλωτος απέναντι στo πλήθος των ανθρώπων και η εικόνα εκείνων που βιώνουν αισθήματα δυσφορίας, αδυναμίας και ευθραυστότητας στο δημόσιο χώρο με συνοδεύει και στην ενή

Blind Adam: ένα κομμάτι νήμα είναι το δικό μου τέμενος

Η ζωή είναι ένα μυστήριο. Περιέχει τα πάντα. Ύστερα από αυτή, θεωρώ ότι έρχεται μια άλλη μορφή ύπαρξης που είναι η γαλήνη. Για μένα η άβυσσος δεν είναι σκοτεινή, ούτε αφιλόξενη. Αντιθέτως έχει θαλπωρή και γαλήνη